Historiek

Ook wel Willibrordus of 'apostel der Friezen'. Aartsbisschop en missionaris van Angelsaksische afkomst.

De Angelsaksische Willibrord werd geboren in Northumbrië (Northumberland) ca. 658 na Christus. Zijn ouders waren bekeerlingen en vertrouwde de jongen op zevenjarige leeftijd toe aan het klooster. In zijn twintigste levensjaar trok Willibrord naar het klooster Rathmelsigi in Ierland waar hij onder leiding van zijn leermeester en abt Egbert een ascetisch leven leidde en in 688 na Christus tot priester werd gewijd.

Willibrord was doordrongen van het mystieke verlangen om afstand te doen van het aardse vaderland, om aan de heidenvolken het evangelie te verkondigen. En zo het eeuwige leven in het hiernamaals te vinden.

In 690 na Christus maakte hij de oversteek naar het Frankische rijk. Met de steun van de Christelijke Franken achter zich kon Willibrord met zijn metgezellen rondtrekken en het geloof verkondigen. Hij begon met de kuststreek, via Katwijk met een reis langs de kust omhoog. Afgodsbeelden en heiligdommen werden vernietigd, schatten uit heiligdommen verdwenen naar de Franken. Heidense feesten zoals lentefeest en lichtfeest werden Pasen en Kerstmis. De door Willibrord bezochte gebieden strekten zich uit van de Lauwerzee tot België, Luxemburg, Denemarken en Thüringen.

Waarom Willibrord zo succesvol was waar andere geestelijken faalden had te maken met zijn aanpak. Om zich te verzekeren van politieke en militaire steun ging hij eerst naar het hof van de christelijke Pepijn II van Herstal. Deze had net de Slag bij Dorestad gewonnen en verwelkomde de priester en zijn plannen. Willibrord reisde vervolgens af naar Rome voor de samenwerking en de zege van de Paus. De Frankische adel schonk Willibrord land en bezit om kerken en kloosters te stichten. Degene die zich bekeerden tot het Christendom werden begunstigd door de Franken.

Dankzij de samenwerking ging de kerstening zo goed dat Willibrord voor de tweede keer naar Rome ging om in 696 na Christus door Paus Sergius I tot aartsbisschop der Friezen gewijd te worden. De paus gaf hem daarbij zijn tweede naam: Clemens. De plek die Pepijn II van Herstal voor het bisdom aanwees was Utrecht.

Het succes van Willibrord werd nog meer beloond. Uit het familiebezit van Pepijn II van Herstal kreeg hij een groot landgoed wat hem in staat stelde in 698 na Christus een klooster in Eternach (Echternach) te stichten. Eternach was voor Willibrord een plek waar hij zich kon terugtrekken en zijn missietochten kon voorbereiden.

Na de dood van Pepijn II van Herstal in 714 na Christus sloeg de Friese koning Radbod terug en kwam Utrecht weer in handen van de Friezen. Pas na de dood van Radbod in 719 na Christus kon Utrecht heroverd worden door Pepijns opvolger Karel Martel. Willibrord keerde terug en zette zijn missiewerk voort. Bonifatius verbleef in die tijd drie jaar bij Willibrord voor hij vertrok om eveneens de heidenen te bekeren.

Willibrord stierf op 7 november 739 in Eternach en werd na zijn dood al snel heilig verklaard. De sporen van de reizen van Willibrord zijn nog altijd te vinden in de vele kerkparochies in België, Nederland met de naam Sint Willibrordus.

• Boek: Willibrord en Bonifatius
• www.willibrord.lu