Roman over het einde van de republiek Venetië. Geschreven door de Nederlandse journalist, schrijver en Venetië-deskundige Joost Divendal.

Elfhonderd jaar bestond de republiek Venetië toen Napoleon Bonaparte er in 1797 een einde aan maakte. De langste bestaande vrije republiek ter wereld werd lange tijd bestuurd door doges. Ludovico Manin had de twijfelachtige eer de laatste doge van Venetië te zijn. Acht jaar had hij Venetië als staatshoofd bestuurd toen hij zich door Napoleon gedwongen zag de symbolen van zijn macht, zijn hoofddeksel (corno) en staf, neer te leggen. In de wetenschap dat Napoleon de dogestad een paar maanden later al verkwanselde aan Oostenrijk wordt dit drama van Venetië nog groter.

In De laatste doge van Venetië wordt op meeslepende wijze verhaald over de laatste jaren van de republiek Venetië. In de hoofdrol Ludovico Manin en Barbara, een joods meisje uit Constantinopel dat als weeskind door Ludovico's ouders in de familie is opgenomen. Deze Barbara is aanvankelijk het speelkameraadje en de dienares van Manin, maar ontwikkelt zich later tot diens minnares en vertrouwelinge. Het via is haar dat wij de laatste doge van Venetië leren kennen en via haar ogen aanschouwen wij het vrije Venetië. Levendige beschrijvingen van een Venetië waar, zoveel is wel duidelijk, auteur Divendal levenslang aan verslingerd is. Zijn liefde voor de oude stad aan de noordwestoever van de Adriatische Zee druipt van de pagina's af.

Als Divendal een ding goed doet dan is het wel het verlevendigen van de geschiedenis van 'zijn stad'. Voor de het Italiaans niet machtige lezers die naar aanleiding van zijn boek verder willen lezen over de geschiedenis van Ludovico Manin is het jammer dat de literatuurlijst over deze laatste Venetiaanse doge vrijwel alleen Italiaanse titels bevat. Maar goed, nu is er in ieder geval dit boek.

Intrigerend is de dialoog die Barabara na de val van de republiek met 'de kleine generaal' heeft en onthutsend het post scriptum waarin Divendal verslag doet van een interessante vondst. Tijdens een verblijf in Venetië in 2007 vond de auteur een manuscript van Antonio Canova waarin herinneringen van Barbara staan beschreven. Of Antonio Canova, de beroemde Venetiaanse beeldhouwer en volgens het boek de zoon van Ludovico Manin en Barbara, deze herinneringen van zijn moeder (?) zelf heeft opgeschreven is niet duidelijk. Mogelijk heeft de Venetiaanse avonturier Giacomo Casanova ze geschreven. Casanova is geregeld gezien in het gezelschap van de vertrouwelinge van de laatste doge. Onthutsend is in ieder geval dat Divendal dit waardevolle en interessante manuscript tijdens een boottocht over de lagune bij Venetië in stormachtig weer verloor.

Journalist en schrijver Joost Divendal (1955) was onder meer chef kunstredactie en chef opinie van Trouw en hoofdredacteur van vakblad De Journalist. Eerder verschenen van zijn hand: Passie voor Venetië (1993) en Nicolosia. Giovanni Bellini en zijn Venetiaanse model (2004).

De laatste doge van Venetië - Joost Divendal
Uitgever: Meulenhoff
ISBN: 9789029083560
Paperback, 200 pagina's
Verschenen: november 2008
Prijs: € 17,90