De diskette – geschiedenis van de floppy disk

De 3,5-inch diskette was lange tijd een veelgebruikt opslagmedium voor digitale gegevens. Op deze kleine magnetische schijven kon ongeveer 1,44 megabyte aan informatie worden opgeslagen. Decennialang vormden diskettes een belangrijk hulpmiddel bij het uitwisselen en bewaren van computerbestanden.

De floppydisk werd begin jaren zeventig ontwikkeld door de bij IBM werkzame ingenieur David L. Noble. Het computerbedrijf zocht destijds een betere manier om software te verspreiden voor zijn zogenoemde mainframecomputers. Deze computers werden tot dan toe opgestart met grote magneetbanden die lastig te vervoeren waren. In 1971 bracht IBM de eerste floppydisk op de markt. Deze had een diameter van ongeveer acht inch (twintig centimeter) en werd beschermd door een vierkant omhulsel met een stoffen voering. In de jaren daarna werden de disks steeds kleiner: eerst naar 5,25 inch en uiteindelijk naar de bekende 3,5-inch variant.

De 3,5-inch diskette werd in de jaren tachtig geïntroduceerd en was lange tijd het standaardmedium voor de opslag van gegevens. Op deze diskettes kon maximaal 1,44 megabyte aan informatie worden bewaard. In vergelijking met latere opslagmiddelen was dat een beperkte capaciteit, maar in de beginjaren van de personal computer voldeed dit voor veel toepassingen.

USB-sticks

In de loop van de tijd werden diskettes steeds meer verdrongen door andere vormen van gegevensopslag. Vooral usb-sticks boden een veel grotere opslagcapaciteit en werden daardoor populairder voor het bewaren en overzetten van digitale bestanden.

In 2010 werd duidelijk dat het tijdperk van de diskette definitief ten einde liep. Elektronicafabrikant Sony, dat ongeveer zeventig procent van de Japanse floppymarkt in handen had, maakte toen bekend te stoppen met de verkoop van 3,5-inch diskettes. Kort daarvoor was al bekendgemaakt dat de verkoop buiten Japan zou worden beëindigd. Wie nog diskettes in huis heeft, bezit daarmee feitelijk een stukje computerhistorie.