Publiek reageerde woedend toen er in 1928 werd gekorfbald in het Olympisch Stadion

“Ceremonie, ceremonie!”

De Olympische Spelen van 1928 in Amsterdam waren al ruim een week bezig en nog steeds had geen enkele Nederlandse sporter een gouden medaille gewonnen. Daan van Dijk en Benard Leene braken uiteindelijk de ban op het onderdeel twee kilometer sprint op de tandem. In 1972 was dit overigens voor de laatste keer een onderdeel op de Olympische Spelen.

De Nederlandse Wielerunie had de twee renners aan elkaar gekoppeld. Op 6 augustus, kwalificeerde het duo zich in het Olympisch Stadion voor maar liefst drie finales. De eerste finale werd verloren, net als de tweede, en langzaam daalde het enthousiasme op de tribunes bij de tienduizenden toeschouwers. De sfeer werd zelfs grimmig. Die dag werd namelijk een korfbalwedstrijd gespeeld als demonstratiesport. Ook kaatsen en lacrosse waren in 1928 demonstratiesporten. Het wielerpubliek wilde hier niet lastig mee worden gevallen en reageerde onbeschoft door de spelers uit te schelden.

Ineens verschenen voor de derde finale Daan van Dijk en Bernard Leene op de wielerbaan van het stadion. De laatste kans die avond voor Nederland op goud. Oostenrijk en Duitsland waren al uitgeschakeld. De Engelsen John Sibbit en Ernest Chambers waren in de finale de tegenstanders van de landgenoten. Een half wiel voorsprong was voldoende voor het Nederlandse duo om de beslissende manche te winnen. Het publiek ontplofte van vreugde en riep om een ereronde en het Wilhelmus, maar de organisatie besliste dat de korfbalwedstrijd moest beginnen, en niet de huldiging.

De duizenden toeschouwers op de tribunes pikten het niet en er brak een opstand uit. Er werd gefloten, geschreeuwd en in een monotoon tempo geschreeuwd: “Ceremonie, ceremonie!” Wielerofficials verklaarden dat het “een schande” was. De vele trouwe supporters hadden al dagen moeten wachten op een Hollandse overwinning en nu, deze avond, was het eindelijk zover.

De Olympische leiding ging uiteindelijk akkoord. De luidsprekers van het stadion galmden opeens: Cérémonie protocollaire du cyclisme, Champion Olympique Hollande. Korfbal werd onmiddellijk stilgelegd en het Wilhelmus galmde door het stadion. De korfballers stonden stijf in de houding van schrik, maar ook van respect. Vervolgens reden Leene en Van Dijk een ereronde door het stadion. Aangezien op dat moment niet aan een bosje bloemen was gedacht, plukte Leene een grote pol gras uit het voetbalveld, waarmee hij tijdens de ereronde naar het enthousiaste publiek zwaaide.

Anekdotes

In 1925 werd de toen achttienjarige Daan van Dijk al tandemkampioen van Nederland op de weg. De dag na het winnen van de titel stond hij in de krant met zijn rood-wit-blauwe kampioenstrui. De toen vijftienjarige Stientje Lelieveld zag die foto en werd verliefd op die mooie jongen. Ze knipte de foto uit de krant en elke avond voor het slapengaan gaf ze die onbekende wielrenner een kusje. Acht jaar later was ze met hem getrouwd en durfde ze het blozend op te biechten. Ontroerd zag Daan het door het vele kussen beschadigde krantenfotootje en maakte er een mooi lijstje omheen.

In 1937, toen zijn eerste kind geboren werd, beëindigde Daan van Dijk zijn actieve wielercarrière. Hij werd jurylid. De tandem waarop hij in 1928 in het Olympisch Stadion samen met Bernhard Leene goud won op de twee kilometer sprint, kwam hem goed van pas tijdens de Tweede Wereldoorlog. Samen met zijn vrouw Sientje ging hij er regelmatig mee naar het Westland om eten te halen. Op dezelfde olympische tandem werden ze een keer aangehouden door een Duitse soldaat, zetten vervolgens een sprint in en wisten te ontsnappen.