De Italiaan Delfino Borroni (1898-2008) was de laatste nog levende veteraan uit Italië die had gevochten in de Eerste Wereldoorlog.
Borroni werd op 23 augustus 1898 geboren in Turago Bordone, een klein dorp dat tegenwoordig deel uitmaakt van de gemeente Giussago in Lombardije. Als jonge man werkte hij als monteur. In januari 1917 werd hij opgeroepen voor militaire dienst en ingedeeld bij het 6e regiment Bersaglieri van het Italiaanse leger.
Tijdens de oorlog vocht Borroni aan het Italiaans-Oostenrijks front, onder meer in de berggebieden rond de Pasubio en in de Valsugana. Bij de gevechten rond Caporetto raakte hij gewond aan zijn hiel en werd hij krijgsgevangen gemaakt door Oostenrijks-Hongaarse troepen. Tijdens zijn gevangenschap werd hij gedwongen om loopgraven te graven. Uiteindelijk wist hij te ontsnappen en kort voor kerst 1918 naar huis terug te keren.
Onderscheiding
Na de oorlog leidde Borroni een burgerlijk bestaan. Hij werkte opnieuw als monteur en later ook als tramconducteur in Milaan. Op hoge leeftijd verwieirf Borroni bekendheid als een van de laatste levende Italiaanse oorlogsveteranen. Begin 2008 behoorde hij nog tot drie overgebleven dragers van de Italiaanse onderscheiding Cavaliere di Vittorio Veneto, toegekend aan veteranen van de Eerste Wereldoorlog. Na het overlijden van Lazzaro Ponticelli en Francesco Domenico Chiarello in datzelfde jaar bleef Borroni als enige Italiaanse veteraan over.
Borroni woonde zijn laatste jaren in een verzorgingstehuis in Castano Primo, waar hij op 26 oktober 2008 overleed. Hij werd 110 jaar en 74 dagen oud. Na zijn dood kreeg hij een staatsbegrafenis in de Dom van Milaan.
Harry Patch – de laatste veteraan uit de loopgraven
Yakup Satar – de laatste Turkse veteraan van de Eerste Wereldoorlog
Frank Buckles, de laatste Amerikaanse WOI-veteraan
