De jongste oorlogsveteraan van de Amerikaanse marine

Sinds 1992 heeft het vliegkampschip USS Lexington zijn definitieve ligplaats in de Baai van Corpus Christi. Het is hier alleen in naam dat de Texaanse havenstad een hulde brengt aan de zoon van God, want verder staat alles er in het teken van de Amerikaanse krijgsmacht en haar geschiedenis. Nadat het oorlogsschip buiten gebruik werd gesteld, ging het dienst doen als openluchtmuseum waar het verleden van de Tweede Wereldoorlog voor het publiek weer tot leven wordt gebracht. Op de ‘oude’ Lexington is daarbij ook veel aandacht voor persoonlijke verhalen, zoals dat van de jongste oorlogsheld van de Amerikaanse marine.

De tragische geschiedenis van deze jonge patriot begon kort na de Japanse aanval op Pearl Harbour. Na die vernederende zevende december van 1941 mobiliseerden de VS alle mannen tussen 20 en 44 jaar oud. Veel jonge mannen waren bereid tot deelname aan de strijd door het schokeffect dat de verrassingsaanval op de marinebasis van Honolulu teweeg had gebracht. Sinds de Brits-Amerikaanse Oorlog van 1812-1814 had namelijk geen buitenlandse vijand het grondgebied van Amerika nog geschonden. In die periode was het land uitgegroeid tot een economische wereldmacht, wat echter ten koste was gegaan van paraatheid en waakzaamheid.

Nu moest men in korte tijd ook een militaire wereldmacht worden. Die boodschap drong door tot in alle uithoeken van het land. Zo ook in Canton, het slaperige voorstadje van Dallas waar Calvin Graham (1930-1992) woonde. Hij was elf jaar oud en wilde de dagelijkse sleur ontvluchten. Bovendien kreeg hij regelmatig slaag van zijn stiefvader en leefde het zevenkoppige gezin in armoede. Zoals veel van zijn jonge landgenoten was hij in de greep geraakt van de oorlogspropaganda, waardoor vele tienduizenden zich aanmeldden voor krijgsdienst op vliegtuigcarriers, slagschepen, kruisers en onderzeeboten.

In dienst

Daaronder bevonden zich ook veel minderjarigen die bepaald niet minder enthousiast waren dan de volwassenen. Men kon echter pas op zeventienjarige leeftijd toetreden tot de krijgsmacht. Calvin’s broer probeerde het desondanks door een valse leeftijd op te geven. Toen dat lukte besloot ook de nog jongere Calvin de gok te wagen.In de zomer van 1942 liet hij zich voor de US Navy keuren.

De 1.57 meter lange jongen trok de kleren van zijn oudere broer aan en ging met een zware stem spreken om zijn jeugdigheid te verbergen. Hij was pas twaalf jaar oud, maar desondanks vastberaden om onder de wapenen te gaan. Het enige dat zijn werkelijke leeftijd zou verraden was zijn gebit, want alle vrijwilligers kwamen op de tandartsstoel terecht voor een controle. Daar werd al snel vastgesteld dat hij geen zeventien jaar oud was.

Calvin ging tot het uiterste en overtuigde de tandarts ervan dat hij echt niet de enige minderjarige was die zich gemeld had. Omdat de marine om nieuwe rekruten zat te springen en de jongen zo gemotiveerd was, liet de tandarts zich overhalen en stemde toe. Tegen zijn ouders vertelde Calvin vervolgens dat hij een familielid zou gaan bezoeken, terwijl hij in werkelijkheid naar een trainingskamp in Californië afreisde. Na zijn basisopleiding ging hij in oktober 1942 aan boord van de USS South Dakota. De bemanning moet al snel door hebben gehad dat hij nog maar een kind was en mogelijk heeft hij het zelf verteld. Maar midden op de Stille Oceaan hoefde hij niet te vrezen voor terugzending.

Slag om Guadalcanal

Duizenden kilometers verwijderd van Corpus Christi raakte de jonge matroos verzeild in één van de bloedigste strijdtonelen van de Tweede Wereldoorlog: de Slag om Guadalcanal, één van de Salomonseilanden die door de Japanners bezet waren. De Amerikanen werden er geconfronteerd met een oppermachtige vijand die hen voortdurend vanuit de lucht aanviel.

De USS South Dakota bevond zich in het heetst van de strijd en er vielen vele doden en gewonden. Ook Calvin raakte gewond, maar bleef desondanks op zijn post en verzorgde daar zijn kameraden die er nog slechter aan toe waren. Hij sprak hen moed in en verdeelde sigaretten. In één nacht tijd werd hij geestelijk gezien vele jaren ouder. De geallieerden behaalden er uiteindelijk een overwinning en terug op de thuisbasis ontving Calvin onderscheidingen voor zijn moedig gedrag, waaronder het ‘Purple Heart’ voor ernstig gewonde militairen. Hij kwam bekend te staan als de jongste veteraan van de US Navy, hoewel deze roem slechts van korte duur was.

Op kritische vragen van journalisten wilde het opperbevel van de marine niet toegeven dat er bewust een kind onder de wapenen was geroepen. Calvin werd beschuldigd van bedrog, moest zijn medailles weer inleveren en kwam op een gevangenenschip in de Baai van Corpus Christi terecht. Drie maanden later kwam hij weer vrij en werd met een zakcentje de burgermaatschappij ingestuurd. Lichamelijk was hij nog maar een kind, maar de aanblik van dood en verwoesting hadden een man van hem gemaakt. Terug naar de schoolklas tussen leerlingen die enkel in voetbal en stripverhalen geïnteresseerd waren bleek dan ook geen succes.

Postume erkenning

Op zijn veertiende trad Calvin in het huwelijk, werd vader en liet zich op zijn zeventiende al weer scheiden. Toen had hij wel de juiste leeftijd voor de militaire dienst en liet zich inlijven bij het korps mariniers. Door een val waarbij hij zijn rug brak kwam daar al snel een einde aan en ging het bergafwaarts met hem.

Zijn financiële middelen waren beperkt omdat het bezorgen van kranten zijn enige bron van inkomsten was. Hoewel hij hemel en aarde bewoog voor erkenning door de US Navy duurde het tot 1978 vooraleer deze hem tegemoet kwam. President Carter (1924-2024) erkende toen zijn militaire status, waardoor hij officieel WOII-veteraan was. Het ‘Purple Heart’ werd hem pas in 1994 teruggegeven, twee jaar na zijn dood. Het was de jongste rekruut van de US Navy niet gegund om te genieten van de volle erkenning voor zijn prestaties tijdens de oorlog.

Bronnen