In april 1945 brachten ongeveer vijftienhonderd inwoners van het Duitse stadje Weimar een bezoek aan concentratiekamp Buchenwald. Het bezoek was georganiseerd door de Amerikanen die het een goed idee vonden als ‘gewone Duitsers’ met eigen ogen eens zouden zien wat er in het concentratiekamp was aangericht.
Op meer plekken in Duitsland werden dit soort gruwelijke excursies op poten gezet. Onder meer om te voorkomen dat de misdaden van de nazi’s niet ontkend zouden worden. Zo werden Sudeten-Duitse burgers uit Volary door Amerikaanse soldaten in mei 1945 bijvoorbeeld gedwongen om langs de lijken van dertig uitgehongerde vrouwen te lopen, die stierven tijdens een dodenmars. En in het West-Duitse Burgsteinfurt liet het Britse leger vierduizend inwoners verplicht kijken naar de film Wreedheden: het bewijs (Atrocities: the Evidence), met daarin beelden uit de concentratiekampen Buchenwald en Bergen-Belsen die daar kort na de bevrijding waren geschoten.
“Wir haben es nicht gewusst” – Wat wisten Duitsers van de Holocaust?
De Holocaust – Systematische Jodenvervolging door de nazi’s
Einsatzgruppen stonden aan de basis van de Holocaust
Zo berichtten Nederlandse kranten over de Kristallnacht (1938)
Nelly Ben-Or over haar jeugd in het getto van Lviv
Al voor de Kristallnacht was antisemitisch geweld in Duitsland aan de orde van de dag