///

Colditz, de “zwaarst bewaakte herberg in het Derde Rijk”

De naam van het Duitse stadje Colditz in Saksen is voor altijd verbonden met wat zich hier in de Tweede Wereldoorlog heeft afgespeeld. Het hier op een steile heuvel gelegen kasteel werd door het Duitse leger gebruikt als krijgsgevangenenkamp voor geallieerde officieren die bekend stonden als ontsnappingsgevaarlijk en deutschfeindlich.

Het waargebeurde verhaal over het streng beveiligde nazi-fort en de vele spectaculaire ontsnappingen – Ben Macintyre
//

Met haar NSB-opa taartjes eten voor de caravan

Toen Duitse troepen op 15 mei 1940 Amsterdam binnen marcheerden, becommentarieerde de opa van documentairemaakster Marieke van der Winden dat in zijn dagboek met de woorden: “machtig!! machtig!!”. Dat hij sympathiseerde en zelfs collaboreerde met de Duitse bezetter bleef lange tijd verborgen voor zijn kleindochter.

Over ‘Het Verzwijgen’, een documentaire van Marieke van der Winden over het NSB-verleden van haar familie

Veel oorlogsgeschiedenis op de algemene begraafplaats Crooswijk

De Rotterdamse algemene begraafplaats Crooswijk ligt vlakbij de Kralingse Plas. Ernaast stroomt het riviertje De Rotte. Het verkeer van de A20 raast langs op een steenworpafstand, maar daar merk je ter plekke niets van. Historiek-medewerker en schrijver Kevin Prenger bezocht recent de begraafplaats en stelde hiervan een verslag samen met speciale nadruk op de graven en monumenten in relatie tot

Goed en fout – en alles er tussenin – in vernieuwd Nationaal Monument Kamp Amersfoort

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was kamp Amersfoort een van de locaties waar de bezetter zich van zijn slechtste kant liet zien. Van augustus 1941 tot april 1945 werden hier door de nazi’s circa 47.000 mensen gevangen gehouden. Duitse bewakers, bijgestaan door niet minder fanatieke Nederlandse collaborateurs, stelden hun gevangenen bloot aan een regime dat zich kenmerkte door zware arbeid, uitputting,

/

De Nederlandse natuur door de eeuwen heen

In de Nederlandse natuur is de menselijke hand voor de leek meestal niet direct zichtbaar, maar wel overal aanwezig. Alles wat groeit en leeft in onze bossen, heiden, duinen, graslanden en moerassen is sterk beïnvloed door menselijke activiteit, soms van recente datum en soms van eeuwen geleden.

Bespreking van ‘Het bedwongen bos – Nederlanders en hun natuur’ van Dik van der Meulen
/

De meidagen van 1940 in egodocumenten

Toen de Nederlanders op 9 mei 1940 naar bed gingen, wisten ze niet dat ze de volgende dag zouden opstaan in een andere werkelijkheid. Natuurlijk wist men dat Hitler op 1 september 1939 Polen was binnengevallen en op 10 april 1940 Denemarken en Noorwegen. Velen vertrouwden echter op de Nederlandse neutraliteit.

Een collectief dagboek van de meidagen
/

Ludwig Wörl, weldoener in de hel

Op 19 maart 1963 werd Ludwig Wörl als eerste Duitser door het Israëlische Holocaustinstituut Yad Vashem onderscheiden als Rechtvaardige onder de Volkeren voor zijn hulp aan Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Oswald Kaduk was een kampbewaker tegen wie hij na de oorlog getuigde.

In de schaduw van Schindler – Kevin Prenger
//

Otto Weidt, blind voor gevaar

De blinde bezemfabrikant Otto Weidt werd op 7 september 1971 postuum door het Israëlische Holocaustinstituut Yad Vashem onderscheiden als Rechtvaardige onder de Volkeren voor zijn hulp aan Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Inge Deutschkron was een van de Joden die de oorlog overleefde dankzij het handelen van Weidt.

Leesfragment uit: In de schaduw van Schindler
/

Van koetjes en kalfjes naar het plannen van genocide

Op 20 januari 1942 vond in Berlijn een bijeenkomst plaats die een moreel dieptepunt vormt in de geschiedenis van de mens. In een villa aan het meer de Großer Wannsee bespraken functionarissen van de Duitse ambtenarij, de nazipartij en de SS de Endlösung der Judenfrage, de eindoplossing van het Joodse vraagstuk.

Bespreking van ‘Die Wannsee Konferenz’ (2022)
//

Isolatie en ontbering in afgelegen vuurtorens

Afgelegen vuurtorens hebben iets mysterieus. Gelegen langs ruige baaien op de verste en meest desolate uithoeken op de wereld behoeden ze al eeuwenlang zeelieden voor rampen. Vuurtorenwachters zorgden er bij nacht en ontij voor dat de lamp bovenin hun toren brandend bleef, strijdend tegen de elementen én tegen eenzaamheid. Ze waakten, binnen de schimmige wereld tussen land en zee, als

Bespreking van ‘Atlas van vuurtorens aan het einde van de wereld’
1 2 3 13